VindiQu opent de wereld voor mensen met een (reis)beperking. Zo genieten ouderen in een zorginstelling live mee van een rondleiding door een stad of museum. Zoals laatst, tijdens een wandeling door de Jordaan.
Een jongeman met headset en statief loopt over het Johnny Jordaanplein naar het beeld van Tante Leen. De jongen in kwestie is Danny Boomstra en heeft een rechtstreekse verbinding met een zorglocatie van Cordaan. Dáár kijken zo’n dertig ouderen – overwegend Amsterdammers – op een groot scherm mee met Danny. Die is zojuist begonnen aan zijn wandeling door de Jordaan. Om te beginnen bij de vertolkers van het levenslied, in brons gegoten op het plein; Tante Leen, Manke Nelis, Johnny Meijer, Jan en Mien Froger en natuurlijk de naamgever van het plein, Johnny Jordaan.
Wereld openen
Danny is rondleider bij VindiQu. Deze organisatie biedt ‘interactieve belevingen’ aan voor zorginstellingen. Dat zijn vaak rondleidingen op plekken die tot de verbeelding spreken van de (oudere) doelgroep, zoals de Keukenhof, Slot Loevestein en de Jordaan. Daarnaast verzorgt VindiQu live registraties van events, van Pride tot het Grachtenfestival. Danny studeerde audiovisuele media en kwam tijdens zijn studie in contact met VindiQu. Hier werd hij “verliefd” op de missie van Kevin Jacobs, oprichter van VindiQu. Die missie is om de wereld te openen voor mensen met een reisbeperking, zoals hulpbehoevende ouderen. “Deze mensen hebben zelf inspraak in de bestemming”, zegt Danny. “Die kunnen ze kenbaar maken bij hun begeleiders. Vervolgens organiseren wij een rondleiding met live-registratie. Voor ons is dit slechts een paar uurtjes werk, maar voor hen is het een blijvende herinnering. Dat blijkt wel uit de feedback die we krijgen; sommige deelnemers praten na weken nog steeds over hun rondleiding.”
Interactie en Beleefboxen
VindiQu wil cliënten een stem geven en uit hun isolement halen. Door ze naar de bestemming van hun keuze te brengen, al is het dan digitaal. Aan Danny hebben ze de perfecte gids-op-afstand, die alle hoogtepunten energiek aan elkaar praat. Op het Johnny Jordaanplein haalt hij herinneringen op aan de vertolkers van het levenslied. Tussendoor stelt hij vragen aan zijn publiek; wie weet de bijnaam van “Bolle Jan” Froger en wie kent de grootste hit van Manke Nelis? De antwoorden die binnenkomen via zijn headset getuigen van veel enthousiasme. “Ik zoek altijd het contact met de mensen”, vertelt Danny later. “Die interactie is belangrijk en draagt bij aan de beleving. Dat doen ook onze beleefboxen, die we op verzoek bij de instelling brengen. Hierin zitten souvenirs en soms etenswaren die verwijzen naar de bestemming. Zoals de Enkhuizer koeken voor een rondleiding door mijn eigen stadje, Enkhuizen.”
De markt op
Danny loopt verder over de Elandsgracht en richt zijn camera op de afbeelding van een eland. “Vroeger zaten hier veel bedrijfjes die leer maakten van dierenhuiden”, vertelt hij. “Zoals de huid van elanden. Ook de Looiersstraat, Hazengracht en Reestraat verwijzen naar die tijd.” Bij de hofjes in de Elandsstraat gaat Danny dieper in op de functie van deze kleine stadsoases. Eén van de hofjes zit verborgen achter een poort en geldt als ‘stiltegebied’, en dus laat Danny alleen zijn beelden spreken. Bij enkele VOC-huizen vertelt hij weer over het rijke handelsverleden en terwijl we verder richting Prinsengracht lopen, laat hij zijn gehoor raden naar het aantal fietsen dat jaarlijks wordt opgevist uit de grachten (zo’n 7.000!). Hij eindigt zijn wandeling bij de Westerkerk, niet ver van het Anne Frankhuis. Een echtpaar bij Cordaan, dat vroeger op de Westermarkt heeft gestaan, zou graag wat beelden van de markt zien. Maar helaas, die is er nu niet. Danny weet raad. “Geef het even door aan je begeleiders”, zegt hij. “Dan gaan we de volgende keer ook de markt op!”
Uit Served 2 2025.
